Miasto posiada klika ciekawych obiektów zabytkowych

Krzywa Wieża


Jest to dzwonnica kościoła parafialnego, prawdopodobnie pozostałość dawnego przedlokacyjnego zamku, dzisiaj symbol miasta.
Pierwsza wzmianka o tej budowli pochodzi z 1413 r. Wieża pochyliła się w latach 1592 - 1592, prawdopodobnie na skutek osiadania gruntu.
Podczas wielkiego pożaru miasta w 1858 r. górna część wieży uległa zniszczeniu i dwa lata później odbudowano ją w stylu eklektycznym.
Podczas ostatniej wojny zdjęto z niej dzwony, które przetopiono. Dzisiaj służy jako punkt widokowy. Jej Wysokość wynosi 34 m, a odchylenie od pionu około 2 m.

Kościół Parafialny p.w. Św. Anny

Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1302 r.
W dzisiejszej formie pochodzi z pocz. XV w.
W czasie wojen husyckich zniszczony, odbudowany został w II poł. XV w. W XVI w. uzyskał nowe, późnogotyckie sklepienia sieciowe.

W okresie od 1538 - 1629 r. był kościołem protestanckim, później zwrócony katolikom.
Ponowne przebudowy miały miejsce w XVIII i pod koniec XIX w.


Kościół
jest budowlą gotycką, halową, trójnawową z wydłużonym prezbiterium. We wnętrzu znajduje się wiele cennych zabytków:
gotycka rzeźba św. Anny Samotrzeć (1492), gotycka pieta (1500), manierystyczna ambona z alabastrowymi płaskorzeźbami (1616), barokowy ołtarz główny z obrazem św. Anny (1754). Szczególnie cenny jest późnogotycki nagrobek księcia Karola I Podiebrada i jego żony Anny Żagańskiej (1544).
Na zewnątrz kościoła, na przyporach i w ścianach kościoła znajduje się ok. 20 płyt nagrobnych z XVI i XVII w., w tym na północnej przyporze zakrystii epitafium Wita Stwosza Młodszego, wnuka Wita Stwosza.


Zamek

Pierwszy zamek w Ząbkowicach powstał na przełomie XIII i XIV w. w czasie panowania księcia Bolka I świdnickiego. Być może jeszcze wcześniej, przed lokacją miasta istniał zamek - straża w rejonie Krzywej Wieży.
Udokumentowana wzmianka o jego istnieniu pochodzi z 1321 r.
Za panowania Bolka II ziębickiego, w 1335 r. zamek był bezskutecznie oblegany przez wojska czeskie.
Zniszczony został w 1498 r. przez wojska króla węgierskiego Macieja Korwina.
Na gruzach tego zamku, w latach 1524 - 1532 książę Karol I Podiebrad kazał wybudować dla siebie nową, renesansową rezydencję.
Budowla zaprojektowana została przez wybitnego architekta czeskiego, twórce zamku królewskiego w Pradze - Benedykta Rejta i jest pierwszą budowlą renesansową na Śląsku.
Zbudowana na planie kwadratu, posiada duży dziedziniec, kiedyś otoczony krużgankami. Cechą charakterystyczną zamku są dwie trzykondygnacyjne basteje artyleryjskie, znajdujące się w narożnikach południowo - wschodnim i północno - zachodnim. .
W skrzydle wschodnim znajduje się kwadratowa wieża bramna, ozdobiona attyką. W czasie wojny trzydziestoletniej, w 1642 r. został zdobyty przez Szwedów, a potem odzyskany przez Austriaków i wysadzony w powietrze. Od tego czasu pozostaje w ruinie.
W południowej ścianie zamku zachowały się fragmenty starej piastowskiej budowli z XIV w., widoczne w postaci charakterystycznego wybrzuszenia. Od 1995 r. prowadzi się na zamku prace zabezpieczające.
Ruiny zamku są wykorzystywane na cele kulturalne. Corocznie na terenie zamku organizowana jest impreza muzyczna "Festiwal Muzyki Andyjskiej i Folkowej - FOLK FIESTA" oraz "Weekend z Frankensteinem".

Ratusz

Trzeci budynek w tym miejscu, wybudowany w latach 1862-1865 w stylu neogotyckim w miejscu poprzedniego renesansowego, który spłonął w 1858 r.
Na portalu głównym, po obu stronach znajdują się herby dwóch zasłużonych dla miasta rodów: Podiebradów i Auerspergów. Balkon ratusza wieńczy dawny herb miasta - fragment murów miejskich, dwie baszty i brama z czeskim lwem. Pod ratuszem znajduje się gotycka piwnica z poprzedniego ratusza, dawniej miejska gospoda. Wewnątrz znajdują się dwie reprezentacyjne sale: Sala Rady Miejskiej i Sala Magistratu z ciekawym wystrojem. W latach 1992 - 1996 ratusz został gruntownie wyremontowany i obecnie stanowi siedzibę Urzędu Stanu Cywilnego oraz Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy.

Kościół podominikański p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego

Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1302 r. i od samego początku był kościołem zakonu dominikanów.
Podczas najazdu husytów w 1428 r. zamordowano trzech polskich zakonników a kościół zniszczono.
Obecna budowla wzniesiona została w połowie XVII w. w stylu wczesnobarokowym.
W 1682 r. wygłaszano tutaj jeszcze kazania po polsku, co jest ostatnią wzmianką o polskości Ząbkowic.
W 1810 r. w wyniku sekularyzacji zlikwidowano klasztor dominikanów a ich majątek przekazano miastu.
W 1815 r. kościół i zabudowania klasztorne objęli ewangelicy, w rękach których był do 1945 r.
Po wojnie kościół przejęły siostry Klaryski Od Wieczystej Adoracji Świętego Sakramentu ze Lwowa. Kościół posiada skromne wyposażenie wnętrza, natomiast w klasztorze zachował się późnogotycki kapitularz z pocz. XVI w.


Mury obronne

Pierwsze fortyfikacje miejskie zostały wybudowane pod koniec XIII w. Zniszczone podczas najazdu husytów, zostały w XV w. odbudowane i wzmocnione basztami.
Kolejna przebudowa murów miała miejsce w I poł. XVI w., a później jeszcze raz w końcu XVI w., kiedy w zachodniej ich części wybudowano pierścień zewnętrzny i około 20 baszt łupinowych.
W obrębie murów znajdowały się cztery bramy: Wrocławska, Ziębicka, Kłodzka i Lochowa. Zachowane partie murów pochodzą z XVI w. Bramy zostały wyburzone w poł. XIX w.
Najbardziej okazały odcinek obwarowań znajduje się przy ul. H Sienkiewicza.

Kościół p.w. Św. Jerzego

Ufundowany w 1319 r. razem ze szpitalem był do XVI w. prowadzony przez zakon Bożogrobców z Nysy. Później przejęło go miasto na przytułek i tak działał aż do poł. XIX w.
Kościół po wojnie został przekazany parafii prawosławnej. W zachowanym, gotyckim prezbiterium znajdują się cenne freski z końca XIV w. przedstawiające Mękę Pańską i św. Jerzego.